Thuiswater met de boot

of was het weer bruggendag ?

Het was weer even terug dat wij de boot namen om te vissen. Belangrijkste reden waren de teleurstellende resultaten op ons thuiswater. Wat wij ook probeerden, met moeite kon er af en toe een snoek gevangen worden. Kunstaas aas of natuurlijk aas, beiden lieten het afweten. Soms leek het water wel dood, glashelder tot op de bodem en geen aasvis te zien. Vandaar onze vlucht naar ander water, dat wij nog kenden van enkele jaren geleden. Hier mochten wij met enige regelmaat prima snoek vangen, met als uitschieter de 112 van ruim een maand geleden.

Gisteren zaten wij voorafgaand aan de visdag in het café bij de jachthaven en vernamen van vissers dat zij de laatste tijd niets of weinig vingen. Ook hadden zij deelgenomen aan het roofvisfestival dat volgens mij plaatsvond in de maand november. Hier was geen enkele snoek gevangen door een grote hoeveelheid vissers. Geruststellend om op pad te gaan zou ik zeggen. Gelukkig weet ik uit ervaring dat mijn dobbers snoek aantrekken hahaha

Zoals gebruikelijk begonnen wij op een hot spot waar ik vorig jaar o.a. mijn PR snoek heb gevangen. Het stikt hier van de witvis en al snel zat de aker gevuld met een mooi formaat voorn. Ondertussen had ik mijn snoekdobber ruim een uur laten zwemmen, maar helaas lieten de rovers het afweten. Was het nog te koud? Het ijs was ten slotte pas 1 dag uit de vaarten en sloten verdwenen. Nog geen uur later zou het antwoord komen.

Na een dik uur besloten wij met de boot naar een brug te varen waar wij vorig jaar in de vroege herfst veel en mooie snoek konden landen. De laatste 3 maanden hadden wij hier niets meer gevangen, op een verdwaalde snoekbaars na. Vandaag begon super, 10 minuten verdween mijn dobber met een flinke ruk naar beneden. Ik viste met een klein formaat aasvis (voorn) en een enkele dreg. Na acht tellen sloeg ik aan en kon met succes een snoek drillen. In het heldere water een genot om te zien. De landing kwam op conto van Jeffrey, die met een prima kieuwgreep de 80er uit het water tilde. De dreg bleek netjes voorin de bek te zitten en kon gemakkelijk (met de blote hand) verwijderd worden. Na de fotosessie mocht deze mooie onbeschadigde snoek terug in het heldere, koude water.

Nog geen 20 minuten later was het wederom mijn dobber die met kracht naar beneden verdween. Ditmaal vergezeld van een apart geluid. Ik kan het alleen maar omschrijven als “ plop” . De dobber werd zo hard naar beneden getrokken dat je hem zag verdwijnen vergezeld van dit geluid (plop dus hahaha). Hetzelfde ritueel als bij de eerdere vis. Met dit verschil dat deze vis minder gewillig was om bij mij op de kant te komen. In het heldere water zagen wij al snel de reden. Het ging hier om een prima formaat vis, die na meting 98cm, bleek te zijn. Meting wil al zeggen dat wij hem konden landen. Heerlijk om een 12 jarige wederom een prima kieuwgreep te zien doen. (gepaste trots van een vader) Bij het terugzetten bleek deze dikke dame in staat om met haar staart ons flink nat te maken.

Na deze vis was het voor de ochtend mooi geweest. De temperatuur was weliswaar een graad of 5, maar door de harde wind voelde hij anders aan. Die harde wind zorgde tevens voor een beste golfslag, die ons bij de verplichte oversteek van het Weerwater een natpak bezorgde. Aangekomen in de jachthaven was dit al snel verholpen. Onder het genot van een warme chocolademelk met slagroom werd de kleding voor de brandende houtkachel gehangen en was na ene uur, droog en warm.

Tijdens de lunch werd besloten om een rondje met kunstaas te varen. Lekker makkelijk je kunstvis achter de boot hangen en kijken wat erop klapt. Dit heeft niet mijn voorkeur wat je al tussen de zinnen doorleest. Geef mij maar het dobbervissen. Na anderhalf uur, bleek het slepen met kunstaas niet de oplossing om het aantal naar boven bij te stellen. Geen aanval, geen aanbeet, geen teken van onze groene rover. Daar de middag al aardig op zijn einde liep (voor ons dan), wilde ik nog graag even terug naar de brug, waar ik in de morgen 2 mooie snoeken mocht vangen.

Na een half uur varen op snelheid, arriveerden wij bij de brug. Mijn dobber lag al snel in positie, maar die van Jeffrey bleef aan wal. De hele dag stil zitten en geduld hebben is voor een kind lastig. Jeffrey begon te klauteren over de brug en de meerpalen en bleef helaas visloos deze dag. Visloos met een kanttekening natuurlijk, want het helpen landen, onthaken en fotograferen telt uiteraard mee. Binnen 5 minuten was het al raak en werd de dobber mee in de diepte getrokken. Tellen, contact zoeken, aanslaan en de drill waren het vervolg. Ook deze snoek werd geland(door Jeffrey/kieuwgreep) en mocht op de foto. Dit was meteen de laatste vangst van de dag. De middag was al aardig gevorderd en het thuisfront had zich al via mijn mobiel gemeld.

Tijdens zo’n visdag besef je niet dat je thuis gemist wordt. Je hebt het eigenlijk niet in de gaten. Op het water lijken uren minuten. Een visdag vliegt voorbij, voor je het in de gaten hebt is hij alweer ten einde en kun je terugkijken op een heerlijke outdoor activiteit. Misschien mijn laatste voor 2007, maar zeker niet de laatste die wij gaan beleven. Want beleven is het juiste woord en voor sommige niet roofvissers is het moeilijk te begrijpen wat hiermee bedoeld wordt.

Groet Jos