Hondenweer

De afspraak met Andre was om diverse redenen al een paar keer afgezegd. Jammer op zich want ik had hem zijn 1^ste (snoek)baars beloofd. Onverwacht en op korte termijn kwam daar ineens verandering in. Zaterdag bellen en zondag vissen had ik niet verwacht, zeker niet toen ik buienradar had bekeken. Stond ons hondenweer te wachten of zou het meevallen?

Zondagmorgen om 9 uur ontmoeten wij elkaar in de jachthaven. De boot had ik al klaarliggen. De uitgebreide hengeluitrusting moest met het nodige passen en meten in de boot gelegd worden. Een nauwkeurig en zeker niet onbelangrijk klusje. Hoe vaak komt het niet voor dat, dat iemand op een hengel gaat staan of erger, met een stuk kunstaas in zijn voert rondloopt.

Na het inrichten van de boot en een beperkte uitleg kozen wij het ruime sop. Voor Andre moest het zijn 1^ste snoek of snoekbaars worden. Ik koos ervoor om eerst de aasvissen te vangen. Net zoals de laatste 2 weken ging dat weer naar behoren. In een half uur zat de emmer vol en kon de (snoek)baars belaagd worden.

Na het witvissen, kozen wij er eerst voor om met kunstaas te slepen. Dat was de laatste tijd niet echt succesvol gebleken, maar je weet nooit wat het vorderen van het seizoen doet met onze roofvissen. Na een klein uur was dat wel duidelijk. Het grote meer en de stadsgrachten leken wel dood. Geen enkel teken van onze rovers. Behoudens wat IJsvogels was er weinig spectaculairs te beleven. Ik besloot om naar een andere stek te gaan, waar geheid gejaagd zou worden door roofvissen. Afgelopen week sprongen daar in paniek de aasvissen nog uit het water, achtervolgd door de grote rovers.

Na een half uur varen kwamen wij op locatie. Nog helemaal visloos (of mag je de aasvissen tellen J ). Al snel werd hier duidelijk dat er iets te vangen moest zijn. Op diverse plaatsten onder de brug kolkte het water en sprongen de voorns en baarzen in paniek uit het water. Al snel lagen onze dobbers in het water en zaten wij vol verwachting te turen tot deze in het diepe zouden verdwijnen. Echt snel ging dat niet, dus had ik in de tussentijd wat tijd over om Andre de beginselen van het snoeken/vissen bij te brengen. Wat voor mij en veel andere snoekvissers als vanzelfsprekend wordt ervaren is voor de leek, soms moeilijk te begrijpen. Wat te denken van de diverse knopen die gebruikt worden in de visserij. Ik heb een site gevonden die daar heel simpel geanimeerde uitleg geeft en wil die jullie niet onthouden:  http://www.animatedknots.com  

Na enige tijd was het de dobber van Andre die in beweging kwam. Een aarzelende aanbeet, die bij ons enige twijfel veroorzaakte. Na een aantal seconde was het wel duidelijk, dat een voorzichtige roofvis de aasvis gegrepen had. Andre sloeg aan en mocht met zijn 1^ste roofvis de dril beginnen, die uiteindelijk eindigde naast de boot. Het bleek een snoek te zijn. Met de kieuwgreep kon ik hem gemakkelijk landen en onthaken. Vol trots ging Andre op de foto, met zijn trofee.

Zijn 1ste snoek en kieuwgreep was voor hem een lang gekoesterde wens die uitgekomen was. Na de fotosessie liet hij hem vol trots teruggaan in zijn eigen omgeving.

Heerlijk om dit met iemand te mogen delen. Missie geslaagd!  Het enige dat niet helemaal volgens plan verliep was de kieuwgreep. Andre had kennelijk de kieuwbogen geraakt en zijn vinger bleef bloeden door een combinatie van kou en regen. Maar dat mocht de pret niet drukken.

Na de pret van de 1ste snoek, was het geruime tijd genieten van de kolken in het water waarin grote hoeveelheden aasvis uit angst de lucht insprongen. Het signaal dat het wel goed zit met het jagen van onze rovers. Tegelijk verwonderden wij ons dat de aasvissen onaangeroerd bleven. Het geduld werd uiteindelijk beloond. Ik had mijn zinnen gezet op een vis, die naar mijn bescheiden mening van behoorlijk formaat moest zijn. De kolken die zij veroorzaakte waren zo imposant dat ik geen moment getwijfeld heb om mijn dobber op die plek te laten liggen. Juist op het moment dat wij door de plaatselijke hangjongeren werd aangesproken, verdween mijn dobber in het diepe. Na het aanslaan boog mijn hengel tot aan het handvat. De dame in kwestie verzette zich maximaal. Iets dat niet altijd voorkomt bij het vangen van een roofvis. Hoe vaak gebeurt het niet dat ze als een natte krant naar de kant komen. Fabels van sommige vissers die drie kwartier met een (snoek)baars aan het drillen zijn geweest kan ik dan ook met een gerust hart naar de prullenbak verwijzen. Maar goed terug naar de dril. De hengel gebogen tot in het handvat en mijn hartslag naar een getal ergens boven de 100 per minuut en Andre als enthousiast toeschouwer. Uiteindelijk belande de vis naast de boot. Het bleek wederom een snoek te zijn. Zij lag er uitgedrild bij en kon geland worden. De meetlat werd in alle enthousiasme uitgerold en Andre las een mooie 93 af. Een prachtige vis, die vooral opviel door haar dikte. Vol met kuit had zij een extra wapen gehad om de dril enigszins spectaculair te maken, namelijk gewicht in combinatie met deze respectabele lengte. Na de fotosessie liet ik de dame weer terugzwemmen in haar habitat, onder het toeziende oog van onze toeschouwers. Je kon de goedkeuring van hun gezicht aflezen. 1 van de jongens had zelfs foto’s met zijn mobiel gemaakt. Ik hoop dat als er vissers tussenzaten dat zij ook het Catch and Release principe konden waarderen en in de toekomst toepassen.

Heerlijk om allebei een vis te vangen, niet in de laatste plaats omdat het voor de rest van de dag niet mocht lukken. Andre zijn 1^ste snoek en verkleumd in combinatie met lichte verwondingen aan zijn hand. Toch wel de charme van het vissen op deze grote rovers. Gevaar is iets dat het net die extra dimensie geeft. Ik vergeet ook niet dat ik wederom met een dikke 90er op de foto mocht. No 201 van het seizoen.

Behoudens de regen heb ik eigenlijk niets aan te merken op de dag. Ik vervolg hem in het nieuwe seizoen zeker nog een keer met Andre. Kijken of er dan meer te vangen is. Misschien dan ook met kunstaas, ook al beseft Andre nu ook, dat het moment dat de dobber in beweging komt of naar beneden duikt bijna niet uit te leggen is. Dat moet je zelf ervaren.

Tot de volgende…………….al duurt dat wel iets langer, a.s.maandag pas vrij. Misschien valt er de komende ochtenden nog een paar uurtjes te jagen. Maar dan graag met iets vriendelijker weeromstandigheden.

Groet Jos