Maart roert zijn staart

De weersverwachting zag er niet florissant uit, maar dat weerhield mij er niet van om een afspraak met de altijd enthousiaste Klaas te plannen. Rond 9 uur zaten wij samen aan een heerlijk bakkie troost in de jachthaven. Hierna kozen wij het ruime sop met als eerste discipline het slepen met kunstaas. Beiden waren wij benieuwd wat dit brengen zou. De laatste maanden was het alleen de dobber geweest met soms een prachtig resultaat. Nu moest het kleurige plastic resultaat gaan brengen.

Na 2 uur slepen kwamen wij tot de conclusie dat behoudens een kleine snoek die zich vergreep aan de plug van Klaas, alleen plastic zakken en takken gehaakt werden. Veel overleg was er niet nodig om met de dobber op zoek te gaan naar onze groene rovers. Eerst moesten de voorns gevangen worden en dat was wederom een makkie. Ik weet ergens een school voorns te zitten, als je daar je dobber in het water gooit, vang je gemiddeld 1 voorn per minuut, per persoon. Vaak zijn ze vals gehaakt, omdat de school zo groot is en de vissen zeer dicht op elkaar zwemmen. Klaas verbaasde zich en genoot zichtbaar, onder het genot van het voorjaarszonnetje.

Nadat de emmer goed gevuld was, werd koers gezet naar een stek waar ik de laatste weken een goed resultaat geboekt had. Ik hoopte behalve snoek ook snoekbaars te vangen. De stek had vorig seizoen een paar mooie glasogen opgeleverd van een prima formaat.(70ers en zelfs een 89er)

Na 20 minuten varen kwamen wij aan op de stek. Beiden verbaasden wij ons over de aanwezige aasvis die soms in paniek uit het water sprongen voor jagende snoek of snoekbaars. Al snel lagen onze dobbers gebroederlijk naast elkaar. Klaas was niet tevreden met zijn 1^ste inworp en draaide het tuig langzaam naar binnen. Tot zijn verbazing hing er een kleine snoek aan zijn aasvis, die helaas niet bleef hangen. Wel zorgde deze actie voor enige hilariteit in de boot.

Na deze actie bleef het onrustig in het water, maar interesse voor onze aasvissen was er niet. Totdat na een minuut of 40 mijn dobber in het diepe verdween. Het contact zoeken, aanslaan en de dril verliepen perfect. Toen de snoek in het heldere water onder de boot verscheen zagen wij gelijk dat het een mooi formaat was (80er). Doordat het water erg ondiep is (1 meter), zag de snoek er niet uit. Hij zat onder het blubber/klei. Terwijl ik de kieuwgreep wilde inzetten, bleef de snoek draaien. Dit laatste blijft altijd lastig, als je niet precies kan zien waar de dreg zit. De kieuwgreep is absoluut de beste methode om een snoek te landen, maar blijf a.u.b. alert! Na wat gezoek en gedraai werd de snoek uiteindelijk in de boot gebracht en mocht op de foto. (No. 199 van het seizoen). Na het terugzetten concludeerde ik dan ook, dat ik nog 1 vis moest vangen om wederom de 200^ste op de teller te zetten.

Na deze snoek bleef het ondanks al het jagen van onze rovers, stil op de dobbers. Totdat na een half uur uiteindelijk mijn dobber weer in het diepe verdween. Hetzelfde ritueel als eerder, maar deze snoek bleef hoger in het water en kon schoon geland worden. Snoek 200 was een feit.(80er) Iets waar ik het seizoen hard voor gewerkt heb. Een seizoen dat geheel anders is verlopen als het seizoen 2006/2007. Aan het einde van deze maand kom ik met een overpeinzing. Terugkijken op een seizoen en het vergelijk maken met eerdere seizoenen is voor mij altijd een moment waar ik van leer. Ik hou exact bij wanneer, hoe laat en in wat voor omstandigheden de vis werd gevangen. Sommige factoren komen jaarlijks terug en zijn iets om rekening mee te houden. Andere factoren zijn de uitzondering op de regel en horen bij het vangen van snoek. Een grillige vis die soms doet waar hij zin in heeft.

Maar goed terug naar de visdag. Met 3 snoeken in veel uren hadden wij nog niet het gevoel dat ik vorige week kende, met 12 vissen op 1 dag. Klaas had al meer actie gehad maar nog maar 1 snoek(je) kunnen landen, maar daar kwam gelukkig snel verandering in. Hij gooide zijn aasvis op een andere plek, waar wij nog geen jagende snoek hadden gezien. Binnen een 5-tal minuten was ook zijn dobber naar beneden. Succesvol kon hij deze snoek landen. Snoek No.4 van de dag.

Dat was gelijk het laatste wapenfeit op deze stek. I.v.m. de harde wind en het uitblijven van vangsten, werd voor de zekerheid vroegtijdig besloten om richting de haven te gaan. De oversteek van het grote meer, blijft in dit soort weersomstandigheden altijd een risicovolle onderneming. Al met al viel het ook dit keer weer mee en konden wij veilig de overkant bereiken. In een opwelling besloten wij om na het parkeren van de boot, de dobber nog 1 maal te water te laten op een andere locatie. Klaas was hier de gelukkige en kon ik het zeer ondiepte water (50cm) uiteindelijk nog een mooie snoek toevoegen aan het dagtotaal. Met 5 snoeken besloten wij naar mijn huis te gaan, mede omdat het donker was geworden. Onder het genot van een bord macaroni werd nog wat nagepraat alvorens Klaas naar huis ging met een tevreden gevoel. Niet in de laatste plaats, omdat het wederom een gezellige dag was geweest.

Tot de volgende………..Jos