Zevenklapper (22-02-2008)

Soms is het harken voor een enkele snoek.  Soms valt alles op zijn plaats en vang je de ene na de andere snoek. Vandaag was de dag dat ik schijnvrij ben. ’s Avonds de nachtdienst in, dus overdag een beetje uitslapen en relaxen is dan het motto. Mooi meegenomen dat Jeffrey een vrije dag had. Een mooie gelegenheid om samen een paar uurtjes aan de slag te gaan. Rond 11en begonnen wij eerst met het vangen van de aasvissen. Binnen het half uur zat de emmer vol met vissen van een prima formaat.

Eerst twijfelde ik over de stek en reed naar een plek, waar ik in november en december veel snoeken gevangen had. Daar aangekomen had ik zo’n raar gevoel. Ik had geen enkel vertrouwen in de stek en stelde voor om gelijk te verplaatsen naar een plek die dicht bij ons huis ligt. Precies op het scheiden van de ochtend naar middag, lagen de snoekdobbers in het water. Jeffrey beet de spits af. Na een klein kwartier, mocht hij de 1^ste van de dag landen. Een mooie dikke dame met een prima formaat. Een prachtige metersnoek met 102 cm, de 2^de meter voor Jeffrey deze maand. Na de fotosessie stond hij met een glimlach van oor tot oor tegenover mij. Ik kon het wel begrijpen. Zijn 2^de snoek deze maand, eerst 106 en nu 102 cm.

Na deze mooie vangst was het  Jeffrey die opnieuw aan een dril mocht beginnen. Ook deze werd geland. Wat opviel was de prachtig getekende staart. Jeffrey toonde hem vol trots voor de foto. Na nog geen half uur was hij helemaal vol van het snoeken. Hij raakte niet uitgepraat over zijn snoeken en verzekerde mij, dat ik er ook wel een zou vangen. Gelukkig duurde dat niet al te lang. In de hierop volgende 3 kwartier wist ik 3 snoeken te landen. Niet van het formaat dat Jeffrey naar boven wist te toveren, maar ik ving in ieder geval snoek. Anderhalf uur vissen en 5 snoeken op het droge is natuurlijk prima. Samen vroegen wij ons af, waar dit prima resultaat aan lag. Het weer was onstuimig. Het regende ligt en de temperatuur was voor de tijd van het jaar hoog (12 graden). Allemaal factoren die is bij elkaar opgeteld wel eens betitel als echt snoekweer. Ik had er 3 en Jeffrey 2. Die van Jeffrey waren prima aan de maat en met gezonde jaloezie wenste ik mezelf zo’n snoek.

Het tempo ging er qua vangsten een beetje uit, totdat plotseling de dobber van Jeffrey in de diepte verdween. Een mooie 70er (bleek later) ging er in een rap tempo met zijn dobber vandoor. De glimlach verscheen tijdens de dril alweer op zijn gezicht. “Kijk pap zo vang je een grote”liet hij mij even weten (humor). De dril en landing verliepen voorspoedig en met de kieuwgreep hielp ik de vis aan land. Het fotograferen verliep enigszins chaotisch omdat regen roet in het eten te gooide (camera’s houden niet van water). Na het nodige geïmproviseerd werd ook deze vis voor het nageslacht vastgelegd en kwam ik inderdaad tot de conclusie dat Jeffrey de grote vissen pakte en ik het moest doen met de kleintjes  (niet eerlijk!)

Na het terugzetten van de snoek (altijd een feest!), was het snel weer raak. Ik mocht aan de 4^de dril van de dag beginnen. Prima resultaat natuurlijk, maar stilletjes wenste ik mezelf een mooie grote dame toe. De manier waarop de dobber in het diepe verdween gaf mij ook stilletjes de hoop. In een gestaag tempo zag ik de fluorrode dobber door het water glijden. Ik zocht contact met de vis en sloeg aan. Ik bemerkte gelijk dat dit groot moest zijn, gezien de weerstand die de vis gaf. Niet veel later verscheen zij aan de oppervlakte en concludeerde ik met Jeffrey dat het wel eens een meter + kon zijn. De landing verliep vlekkeloos en werd gevolgd door het meetritueel. “1 meter 6 pap”, hoorde ik Jeffrey zeggen. Jammer dat ik geen weegschaal bij me had, want de dame in kwestie voelde zwaar aan. Zo zwaar dat bepaalde poses die je maakt tijdens het fotograferen lastig vol te houden waren. In combinatie met de regen lastige factoren voor het maken van de geslaagde foto, die je wilt hebben bij het vangen van een metersnoek.

Achteraf ben ik dik tevreden. 3 uur vissen met 7 snoeken op de kant is een mooi resultaat. Allebei een metersnoek is iets dat niet alle dagen voorkomt. Je zoon die met een glimlach van oor tot oor rondloopt is voor mij als de spreekwoordelijk krenten in de pap. Kortom het was weer een geslaagde vissessie. Wat wordt het straks lastig als het seizoen gesloten is. Gelukkig heb ik in april nog het uitje naar de Po en moet mijn boot van een nieuwe verflaag worden voorzien. Maar ik weet zeker dat ik eind mei, dubbel gemotiveerd aan de kant sta, met als zoete herinnering o.a. deze prachtige visdag.

Groet Jos en Jeffrey