Niet te filmen

Vaak bezoek ik de site youtube voor de broodnodige visfilms. Van haai tot snoek, alles is er te zien. Heel komisch zijn de filmpjes van Bill Dancing, een soort Rex Hunt uit Amerika. De meest hilarische fragmenten uit zijn jarenlange repertoire zijn achter elkaar gezet. Ik moet eerlijk bekennen dat er af en toe een traan van plezier over mijn wang biggelt. Misschien wel omdat je een aantal zaken aan jezelf kan spiegelen.

Zo ook vandaag. Rond 11en werden de witvisdobbers te water gelaten. Na een uur hadden wij genoeg gevangen en zei ik balorig tegen Jeffrey, “het zit hier zo vol met vis, dat ik met het schepnet nog een paar voorns voor je vang”. Zo gezegd, zo gedaan. Tot mijn verbazing haal ik een mooie snoek boven, die verbaast en roerloos bleef liggen. De 1^ste van de dag lag in het net, maar volgens Jeffrey telt hij niet mee, hahahahaha. Ik heb hem verzekerd dat ik hem tel. Doe het maar eens na zou ik zo zeggen.

Met een smile van hier tot Tokio, gingen wij op weg naar een brug waar ik de afgelopen weken, met enige regelmaat een snoek heb gevangen. Zo ook vandaag. De dobber lag er nog geen 2 minuten in of hij verdween al in de diepte. De 8 tellen, aanslaan en de dril waren een logisch gevolg. Het blijft een feest om de snoek in het glasheldere water te zien vechten. Het formaat was gelijk aan de 1^ste, maar daar klaag ik niet over. Al moet ik wel kwijt dat ik met smart wacht op mijn 9^de meter + van dit seizoen. Het is de laatste tijd voor mij een beetje aan de magere kant, qua formaat. Vorig seizoen had ik 17 meters, waarvan twee boven de 1.20 en drie tussen de 1.10 en 1.20. Dit jaar slechts 1 boven de 1.10 (112) en 7 tussen de 1.00 en 1.10. Wel zit ik qua aantal op schema. Zoals verwacht en gehoopt worden het er ook dit jaar 200 +.

Terug naar de visdag. Snel verplaatsten is mijn motto de laatste tijd, een half uurtje per stek is voor mij meer dan voldoende. Tenzij de vangsten doorgaan, dan vis ik een brug of andere (boot) stek wat langer uit. De boot werd gestart en volgas gingen wij naar de volgende stek. Die stek ligt op 20 minuten varen. Daar aangekomen zagen wij gelijk witvis naar boven springen, gevolgd door een kolk. Mijn dobber lag snel op de plek van de kolk. Vol verwachting zat ik naar mijn dobber te turen terwijl Jeffrey  de ene na de andere (te)kleine voorn uit het water tikte. Een prima tijdverdrijf voor de kleine mannen, maar aan mij is dat niet echt beteed. Ik ben echt gericht op het snoeken en kan geduldig naar mijn snoekdobber blijven staren. Al besef ik wel dat er aasvis nodig is en prijs ik mij gelukkig met zo’n prima assistent. Nadat mijn dobber al 10 minuten bewegingsloos op dezelfde plek lag wilde ik hem opnieuw ingooien. De oorzaak van het roerloos liggen werd mijn snel duidelijk, ik zat vast aan een tak. Met gedoceerde kracht probeerde ik hem los te trekken, toen plotseling het tuigage losschoot en met grote snelheid in mijn gezicht schoot. Jeffrey lag in een deuk en merkte op, “pap dat had ik moeten filmen. Je lijkt Bill Dancing wel!”.Samen zaten wij na te lachen toen plotseling mijn inmiddels weer ingegooide dobber in de diepte verdween. Snoek 3 van wederom het 70 formaat was een feit. Niet slecht voor een paar uurtjes rommelen.

De snoek werd op de foto gezet en kreeg zijn welverdiende vrijheid terug. In de tussentijd was er nog steeds een snoek driftig aan het jagen, een reden om het nog even te proberen. Ik gooide mijn dobber in en zat gelijk vast. Woorden die ik hier niet ga herhalen werden gebezigd, terwijl ik gedoceerd begon te trekken aan de hengel. Doordat Jeffrey van positie veranderde (in de boot) raakte ik uit evenwicht (schommelen van de boot) en viel met een plof in mijn kuipstoel, waar de kleine vaste hengel lag. Ik kan jullie verzekeren dat een hengel hier niet tegen kan. Jeffrey stikte bijna van het lachen en riep "Ik had dit moeten filmen”, Hij kon de woorden nauwelijks uitbrengen. Hij stond daar met die gebroken hengel in zijn handen en had eigenlijk extra zuurstof nodig. Bij het aanschouwen van dit tafereel, hield ik het ook niet meer droog. Samen bulderden wij van het lachen. Mensen die op een nabijgelegen bushalte stonden, moeten gedacht hebben dat wij gek geworden waren.

Maar goed na dit lachen had ik het wel gezien op de stek. Niet in de laatste plaatst omdat er geen snoek zo gek zou zijn om met zoveel lawaai nog een aasvis te pakken. De boot werd gestart met de bedoeling om naar huis te gaan, maar 2 bruggen verder zag ik een kolk en kon de verleiding niet weerstaan. “5 minuten Jeffrey, verzekerde ik hem”. Veel tijd om nat te worden had mijn dobber niet, want deze snoek had er echt zin in. Luttele seconde na het te water gaan was mijn dobber al naar beneden verdwenen. De 8 tellen, dril en landing gingen perfect en No.4 van de middag kon geland worden. Ook deze snoek was van het zelfde formaat als de eerdere 3.

4 snoeken in 4 uur vissen. 1 snoek gevangen met het schepnet. 2 keer vastgezeten. 1 x het tuigage in mijn gezicht en de 2^de keer ben ik gaan zitten op mijn vaste hengel. Kortom een geslaagde dag. Een dag waar Bill Dancing jaloers op zou zijn. Dat in combinatie met prima winterweer is iets om te koesteren. Een prima ervaring rijker keerden wij terug naar huis. Wel met een beetje spijt, want als wij alles gefilmd hadden, dan ...................

Groet Jos