Weer een meter voor Jeffrey 10 en 11 februari in 1 verslag

10 februari 2008:

Na een periode van noodgedwongen afwezigheid, vandaag weer het ruime sop gekozen. Niet de hele dag, want het lichaam moest nog steeds herstellen van de griep. Voor de verandering de boot gepakt, om het thuiswater weer eens onder de loep te nemen. Na veel alarmerende signalen te hebben ontvangen van andere vissers en de tegenvallende resultaten van onszelf, een mooi moment om het  nog eens aan een test te onderwerpen. Eerst werden de aasvissen gevangen. Dit duurde langer dan gebruikelijk. Opvallend dat de grotere voorns afwezig waren of geen zin hadden in ons aas. De kleinere (veel te kleine) beten gretig aan en mondjesmaat konden er enkele geland worden.

Met de 1ste buit aan aasvissen werd na een uur verderop onder een brug aangelegd waar wij in het verleden mooie resultaten geboekt hadden. Zo ook vandaag. Nog geen 5 minuten lag mijn voorn erin of hij verdween al in de diepte. Na het bekende ritueel verscheen hij aan mijn voeten in het heldere water en konden wij gelijk zien dat het een mooie exemplaar betrof (90er). Heerlijk om na een week verplichte rust weer eens een groene rover te vangen. Samen met Jeffrey en Kevin werd hij geland en op de foto gezet. De kop was eraf, dat beloofde veel goeds (leek het!)

Na nog een uur op de stek en een gesprek met een collega visser werd trollend verkast naar een andere stek. Heerlijk een uur in de volle zon genieten met in je hand je sleephengel, met daaraan mijn beste stuk kunstaas. De zon was goed in combinatie met de temperatuur, maar daar bleef het ook bij. Geen vis die voor de welkome onderbreking zorgde. Dan maar weer met de dobber, dacht ik toen een jagende snoek ergens onder een brug de spanning opvoerde. Gelukkig bleef het niet alleen bij jagen. Vol overgave trok hij na een minuut of 10 de dobber mee in de diepte en kon ook hij geland worden. Twee aanbeten, beiden op de dobber. Op hetkunstaas niets noppes nada. Al de vissers die wij onderweg spraken hadden geblankt of hadden een enkele snoek mogen vangen. Ik prijs mij dan ook gelukkig met de twee mooie snoeken die ik in die paar uurtjes in mijn handen mocht houden. Alle aanbeten verzilverd, dat is wel eens anders geweest en geeft ook het volle vertrouwen voor een volgende vissessie. Al besef ik wel dat het seizoen op zijn  einde loopt.

Maar ja, wat heet","op zijn einde". April en Mei worden druk voor mij. Een reisje naar de Po en mijn boot van een nieuwe laag verf voorzien. Stuk voor stuk zaken waar ik (ook) reikhalzend naar uitkijk Tussendoor is er misschien tijd om de karpers eens blij te maken met mijn aanwezigheid. Dat blijft een favoriete bezigheid van jeffrey en ik schuif graag aan.

groet Jos en tot het volgende (meer uitgebreidere)visverslag

ps In het gastenboek is een aardige berichtenwisseling gaande over de visstand in Almere. De grote vraag, "Zijn het de Aalscholvers of.....?

11 februari 2008:

The day afther zou je kunnen schrijven, maar dat klinkt zo zwaar. De maandag moest er weer gewerkt worden. Na de vroege dienst en de irritante files kwam ik rond 17.00 uur thuis. Niet echt een tijdstip om midwinter naar de waterkant te rennen, maar vandaag deden wij dat wel. Met de aasvissen van gisteren konden wij een klein uurtje vissen en deden dat op een steenworp van ons huis. Na een kwartier was het al raak op mijn hengel. Ik had de snoek al zien jagen in het heldere water en had mijn dobber precies op die plek gelegd. De snoek greep het aas in een mum van tijd. De dril kon beginnen en uiteindelijk kon de snoek makkelijk geland worden en mocht in het late avondlicht op de foto. Grappig om deze foto terug te zien, want mijn nette overhemd(werk) zie je onder mijn jas.

Een kwartier na de vangst kwam ik vast te zitten aan de bodem en trok mijn onderlijn stuk. Eigenlijk was dit voor ons het startsein om naar huis te gaan en de spullen werden opgeruimd. Terwijl de hengels bij de auto werden gezet, zag Kevin, die inmiddels ook was komen kijken een snoek jagen. Veel overtuigingsvermogen was er niet voor nodig om Jeffrey zijn dobber precies op die plek neer te laten leggen in afwachting van.....

Gedrieën zaten wij op een hek naar deze ene dobber te kijken en maakte wat grappen over van alles en nog wat. Veel tijd om te grappen was er niet, want binnen 5 minuten dook de dobber in de diepte. Jeffrey pakte zijn hengel op en sloeg vakkundig aan. Tijdens de dril kon ik al zien dat het een beste dame was. Uiteindelijk werd de dame geland en kon het feest beginnen. Jeffrey had moeite met het tillen en dat is natuurlijk een prima teken. Meten is weten is ons motto en terwijl de meetlat naast de snoek lag hoorde ik de jongens in koor zeggen, "1 meter 6 pap!". Wat een bak van een vis. Heerlijk voor Jeffrey, mar ook zeker van zijn vader die genoot tijdens  het maken van de foto.

Jeffrey eindelijk weer een grote snoek. Of moet ik zeggen, Jeffrey eindelijk weer ene snoek. In ieder geval ben ik blij voor hem en hoop dat het enthousiasme weer een beetje terug is, want er is niets leuker, dan snoeken met je eigen zoon.

groet Jos