|
|
|
|
|
|
|
Vreemde vogels
1 februari, het startsein
voor de laatste (officiële)snoekmaand is gevallen. Terwijl ik aan een heerlijke
bak koffie zat, belde Klaas. Gewoon een gesprek tussen snoekvrienden. Van alles
passeerde de revue. Met name de tegenvallende vangsten in Friesland werden
besproken. Op zich grappig, want net na het middaguur belde Klaas mij weer op
met de mededeling dat hij zojuist een mooie 104 had gevangen. Na het zien van de
foto was ik helemaal enthousiast. Het was niet de bedoeling, maar ook ik ging de
waterkant opzoeken.
Kort nadat ik mijn
dobbers te water had gelaten verscheen de 1ste vreemde vogel aan de
horizon. Toen hij in mijn buurt vloog, bleef hij een moment hangen. Ik had net
genoeg tijd om hem op de gevoelige plaat vast te leggen. (controle?). Het zou
prachtig zijn als de piloot hem aan de grond had gezet en mij om mijn
visbescheiden had gevraagd.
Maar goed de dobbers lagen erin en het bleef akelig rustig, totdat na een klein uur, voor de 1ste maal mijn dobber in het diepe verdween. Het bekende ritueel werd ingezet. Toch blijf ik vermelden dat ik maar 8 tellen wacht. Hoe vaak zie en hoor je niet dat een snoek geslikt heeft. Dat wil ik absoluut niet ervaren! Wel heb ik vissen gemist, verloren in de dril. Natuurlijk kan je de oorzaak zoeken in het snel aanslaan. Maar wat is belangrijker. Juist !!! het wel en wee van de snoek. Al besef ik ook, dat als je een snoek nooit wilt beschadigen je beter niet kan gaan vissen.
Zoals jullie al gelezen hebben is de titel “vreemde vogels”. Daarmee bedoelde ik uiteraard de politiehelikopter, maar ook een ander fenomeen. Tien minuten nadat ik de 1ste snoek had gevangen verdween mijn dobber wederom resoluut in het diepe. Ik zocht contact en sloeg aan. Tot mijn verbazing kwam er een Aalscholver naar boven. Een jong dier gezien de kleur (een bruine tint). Hij had mijn aasvis in zijn bek en liet niet los. Gelukkig wist hij zich van mijn tuigage te bevrijden en verdween met de prachtige voorn in de verte. Jullie begrijpen mijn verbazing.
De 1ste was een feit. De Aalscholver had gelukkig gelost. Het duurde niet veel langer of No 2 ( nu een snoek) lag aan mijn voeten. Ik besefte op dat moment dat ik met mijn 2 vissen een zelfde lengte had gescoord als Klaas met zijn ene vis. De mooie vette 104. Whow. Ik moest het nog een keer schrijven. Behalve dat de vis mooi, groot en dik was, moet ik Klaas complimenteren met de foto’s die hij maakt met zijn camera+zelfontspanner. Complimenten Klaas !
Na de 2de bleef het (te)lang stil op de stek en besloot ik naar een stek te gaan die vlakbij mijn huis ligt. Mijn ingeving bleek de juiste te zijn. Ik wist hier nog 2 snoeken te scoren, waarvan de laatste de mooiste was. Gelukkig was Jeffrey komen kijken en kon hij de laatste vereeuwigen en meteen de broodnodige plaatjes maken van de kieuwgreep. Die foto’s heb ik geplaatst bij het laatste techniekartikel. In dit artikel wordt o.a.de kieuwgreep beschreven. Onbetwist de beste manier om een snoek te landen. Klik hier om naar dat artikel te gaan.
Zoals ik al eerder heb geschreven, ga ik samen met twee vrienden de Meervallen opzoeken. Dat doen wij aan en op de rivier de Po gelegen in Noord Italië. Na het zien van diverse meervalfilms besef ik dat de uitrusting sterk moet zijn als je met een monster van 2 meter + aan de haal gaat. Met die wetenschap ben ik naar het visparadijs gegaan, hengelsportzaak, de Snoekbaars in Almere. Ik heb een foto geplaatst van mijn huidige Abu Garcia C3 en de nieuwe reel. Kijk ook eens naar het verschil in dobber. Die voor de snoek, een handgemaakte van Eijk(kleine oranje) in contrast met de 80 grams meervaldobber, eveneens van van Eijk. (ook oranje). Dan te bedenken dat men som met een 250 grams dobber vist. De andere dobber is overigens een 110 grams.
Groet Jos
