Een warme zomerdag

Na de seizoensopening was het maandag 2 juni alweer een geplande visdag met als bemanningslid en mede-visser Marc. Vroeg in de morgen stond het Senseo apparaat al te pruttelen. Niet veel later werden de pluggen te water gelaten. De grondmist loste langzaam op, onder invloed van de opkomende zon.

De weersverwachting had een onbewolkte dag met zeer hoge temperaturen voorspeld. Dat was zo vroeg in de morgen al te voelen, al zat ik de 1^ste twee uur nog heerlijk met een wintertrui aan boord. Niet echt de meest gunstige voorspelling als het om roofvissen gaat.

 Eerst werd het grote meer doorkruist met helaas geen enkel teken van onze snoeken. Daarna besloot ik om wat andere stekken af te vissen. Eigenlijk ging ik op zoek naar nieuwe plekken, iets dat ik het gehele jaar doe. Je kunt natuurlijk altijd de geijkte plekken afvissen maar dan merk je vanzelf dat de vangsten afnemen. Snoeken is zoeken is een term die je vaak hoort en zeker waar is. Mijn filosofie lijkt daarop, “Waar aasvis zit, zit snoek ! “.

Ik moet nu denken aan een paar oudjes die altijd bij ons in de haven zitten en daar al een jaar klagen over de tegenvallende vangsten. Zij vissen vanaf onze steigers waar twee jaar geleden nog prima snoek gevangen kon worden. Vandaag de dag zit er nauwelijks aasvis en is de snoek ook weggetrokken. Misschien maar beter ook, want waren zij niet degene die hun hengels soms voor langere tijd onbewaakt achterlieten. Het resultaat was dan een snoek die de aasvis geslikt had en of zich om een meerpaal had vast gezwommen. Het gevolg hiervan hoef ik niemand uit te leggen.

Maar goed terug naar de visdag. Rond 8 uur besloot ik om een haven in te varen waar ik nog nooit een snoek had gevangen. Dit kwam zeker door het gebrek aan vertrouwen. De haven is zeer ondiep en ligt vol met rotzooi, zoals winkelkarren, fietsenwrakken etc. Hij wordt ook nauwelijks gebruikt door de andere watersporters, met andere woorden, “gemeente Almere U mag dreggen ! “ 

Na een rondje haven waarin ik een prima parasol wist te scoren, die vol overgave aan mijn Salmo Fatso bleef hangen, besloot ik om deze stek maar weer te verlaten. Precies bij het uitvaren van de haven, dook er een prima snoek op,die onder het toeziend oog van twee oudere Aziatische dames uiteindelijk geland kon worden. Zo zie je dat een beetje verkennen geen kwaad kan en verassende resultaten kan opleveren. Met 1 parasol en snoek had ik de dag geopend.

Hierna zou het lang duren, voordat er een 2^de in de boot zou verschijnen. Die 2^de was weer eens een verhaal apart. Ik gooide mijn plug te gehaast uit, waardoor de lijn in de knoop rond de top kwam te zitten. Soms valt het niet mee, om te varen en vissen tegelijk. Zeker niet als je om de 30 meter je plug van alle waterplanten moet ontdoen. Ik zei tegen Marc, “Je zult zien dar er nu een snoek opknalt”. Alsof de duvel ermee speelt, gebeurde hetgeen ik voorspeld had. Een kleinere snoek (60) vergreep zich aan mijn kunstaas en had 0,0 speelruimte en lag tot zijn verbazing binnen luttele seconde in mijn boot, was gefotografeerd en mocht alweer terug. De snelste vangst, landing en afronding uit mijn vis carrière. Marc zat met gefronste wenkbrauwen het schouwspel te bekijken en moet even gedacht hebben dat ik een zondagskindje ben. Lachen geblazen dus en voor mij een moment om te overdenken en in ieder geval de rust te bewaren, want dit had natuurlijk ook anders kunnen aflopen.

Mijn lesje geleerd werd de boot weer in beweging gezet. Twee snoeken in een halve dag was nou niet echt een score waar je op hoopt, maar wel een score waarvan je weet dat hij hoort bij dit soort zonnige zomerdagen. De middag was inmiddels aangebroken en behoudens de twee snoeken, de parasol en 300 duizend kilo waterplanten had het water nog niet veel opgeleverd. Ik besloot dan ook om de lunchpauze in te ruilen voor een 2^de poging op het grote meer. Iets zei mij dat hier op grotere diepte roofvis te vangen was.

Bij de 1^ste passage van een ons bekende hotspot was het al raak voor Marc. Een mooie 90er greep de Fatso. Ik hoorde hem roepen, “Shit ik zit vast! Nee, ik heb vis”.  In de volle zon bood deze rover heerlijk verzet, maar kon uiteindelijk in de kieuwgreep geland worden. De fotosessie was een lastige. Met de volle zon op het toestel was niet te zien of ik daadwerkelijk Marc en vis helemaal in beeld had. Logisch gevolg hiervan was het feit dat ik ’s avonds met behulp van Photoshop een staart erbij heb gecreëerd. Fotografie, vissen, wind, stroming, varen, koers houden, etc, het gaat niet allemaal optimaal samen. Na de fotosessie werd de vis snel teruggezet in het water. Met een flinke klap verdween deze rover enthousiast in het diepe.

Beiden met vis werd de dag toch iets rooskleuriger. Al moet ik kwijt dat het natuurlijk heerlijk toeven is met een fris briesje op een te warme dag. Varen blijft een lust. De boot kwam weer in beweging en na nog geen 10 minuten was het mijn Fatso die gegrepen werd. Wederom een 90er die vol enthousiasme aan de drill begon. Wat kan een dag veranderen. De hele morgen zwoegen voor twee snoeken en de middag beginnen met binnen 10 minuten twee mooie exemplaren.

Na deze twee snoeken werd het een poosje rustig, op een losser en aanval na. Er werd besloten om als afsluiting door een kanaal te varen waar wij in het verleden regelmatig een snoek wisten Ook dit keer was het raak. In de laatste 50 meter werd de plug van Marc gegrepen, een mooie afsluiting van een prachtige zomerdag.

Groeten van Jos