De laatste voor de vakantie

De laatste tijd was het wat behelpen voor wat betreft het snoeken. Het EK, mijn werk en rapportbesprekingen zijn een paar voorbeelden die ten koste gaan van snoektijd. Soms moet je de verplichtingen even aan de kant schuiven en gewoon op pad gaan. Zo ook donderdagmiddag samen met Marc en Jeffrey. Ik had al aangekondigd dat ik het kunstaas beu was en zo gebeurde het dat wij slechts met de dobbers op pad gingen. Het zou ons benieuwen wat er ging gebeuren.

Na het middaguur was het zover en kozen wij in een mum van tijd het ruime sop. Jeffrey wist nog een mooie witvisstek van vorig jaar, waar ongetwijfeld ook onze groene rover zou huizen. Op de stek maakte wij eerst een voerplek, alvorens de witvisdobbers te water gingen. Opmerkelijk was het gemak waarmee de ene na de andere voorn geland kon worden. De 1^ste voorn mocht gelijk onder mijn dobber. Terwijl het 1^ste halfuur verstreek vingen wij genoeg voorns maar bleef de snoekdobber roerloos liggen, totdat hij plotseling in beweging kwam. Aarzelend werd hij weggetrokken. Spannend blijft het. Vooral het moment van contact zoeken en aanslaan. Gelukkig bleef hij mooi haken en kon de dril beginnen. Een heftige dril moet ik zeggen, want de snoek wist een aantal maal mijn slip te testen. Na een geslaagde dril kon de snoek uiteindelijk geland worden en mocht op de foto. Na de fotosessie werd zij onmiddellijk teruggezet in haar omgeving. Even bleef zijn liggen, alvorens zij met een klap (staart) in het diepe verdween. (zie montage van de foto: Liggend in het water en er naast het moment dat zij met een flinke klap in het diepe verdween).

De kop was eraf voor wat betreft het vissen met de dobber. No.20 (nieuwe seizoen)stond bij mij op de teller. Ondertussen gingen Jeffrey en Marc stevig door met het vangen van aasvis. Daar wij met slechts twee aashengels op stap waren, keek ik doelloos in het rond, maar besloot na een half uur, om nog maar een aasvis op te offeren. Geen slechte keuze, want binnen een minuut was hij in het diepe verdwenen. Een snoek had hem stevig te grazen genomen en mocht na het aanslaan in gevecht met mijn Shimano Beastmaster. Ook dit gevecht werd beslist in mijn voordeel en No 2 van de dag stond op de foto.

Inmiddels was de emmer goed gevuld met voorns en gingen wij op pad naar andere stekken die uiteindelijk nog twee maal snoek opleverde. Marc wist de snelste van de dag te vangen. Op een nieuwe stek legde hij zijn voorn in het water die onmiddellijk werd gegrepen, nog voordat de dobber het water had geraakt. Sensatie dus!

Niet veel later was ik aan de beurt onder een brug waar ik in het verleden veel en vooral snel snoek had gevangen. Jeffrey kondigde nog aan dat zijn vader binnen 5 minuten succes zou hebben. Het bleek slechts 1 minuut te zijn.

Al met al een succesvolle middag, niet in de laatste plaats door het mooie weer en het natuurschoon.

Voorlopig even mijn laatste. Drie weken Tenerife gooien roet in het eten (geen medelijden graag) Iedereen veel visplezier en of mooie vakanties gewenst.

Groet Jos